همیشه همینطوره! اون وقتایی که باید قدر بدونیم 

نمی فهمیم!  

اون وقتایی که باید راه بریم هرچند آهسته 

وامیستیم!  

اون وقتایی هم که نباید دل به دست باد بدیم... 

حسابی از بیخ و بن و ریشه میکَنیم همه چیو! 

اصلاُ ذات آدم و قانون طبیعت و نفس بشر بودن انگار همینه! نمیشه انسان بود و فهمید! انسان بود و راه رفت و انسان بود و نسوزوند و نکَند! یکی هست‌... 

یکی هست که عزیزه 

اما تنهاس 

روزا میگذره 

اون هنوزم هست 

اون هنوزم عزیزه  

اما هنوزم تنهاس

یه روز دیگه هم میگذره اما بعدش اون دیگه نیست 

اون از امروز خیلی عزیزتره 

چون نیست!!! چون که دیگه نیست دیگه تنها هم نیست! 

چقدر بَدیم ما آدما! کاش می دونستیم! کاش میفهمیدیم این بودنا یعنی چی؟! کاش می دونستیم حسرت یه نگاه یا آغوش به دل موندن یعنی چی؟!  

کاش برمیگشت! کاش بعضی روزا برمیگشت! 

آسمون دوسِت دارم!!! هیچ جا غیر از پیش تو حس نمی کنم نزدیکیشو...