دارم آدم سفتی می شم!مگه بده؟این همه آدم سفت...!!!منم یکیش!عین سنگ!آبجی کوچیکش !

مگه چی میشه که نفهمم خیلی چیزا رو که خب سخته برام؟!چیزی میشه؟نه به خدا!حالا امتحان میکنیم دیگه!!!..ولی می دونی!سخته آدم جای خالی یه نفری اذیتش کنه و بعد بگه مثلا من گلابی!!!مهم نیست! نه نمیشه!...یا...نه اینو نمی گم!ای بابا!نوشتنم نمیاد...!

ولی به قول بازرگان: آخه اینجا آدم سفت به چه درد می خوره بچه؟!

خب همین دیگه!یکی نیست بیاد همینو به من بگه!ولی من سنگما!این یادت باشه که تو قاموس من دیگه یه چیزایی واسه یه آدمایی (آدمایی؟؟؟؟...شاید!!!) معنی نداره!

تو.صبور همیشه ی من...پس بشنو وباور کن

یه وقتایی هست که دلم فقط می خواد داد بزنه.یه روزایی هست که وجودمو جسممو روحم ندارن ظرفیتی که جا بدن این دل منو تو خودشون که نگهش دارن که نکنه یهو بزنه زیر گریه که آخه خیلی تنهاس! که هیشکی نیست که......نه.نیست!

از اون روزا خیلی داره میگذره.خیلی!شایدم نه!همین دیروز بود انگار؟...نه...خیلی وقته پیش بود که دیگه تموم شده!یادت میاد؟

از همون اولشم قدمات سنگین بود و دل من تنها! همین سنگینیه قدماتم بود که دلمو له میکرد و من فقط می خندیدم که نکنه تو یه وقت...تو؟شک؟من؟...نه.نه...!!! بودی و بودم اما این بودنو نمی خواستیم!نه من...نه تو...نه ما!

همش همون راه رفتناو قدم زدنا بود و تموم شد و رفت!!!... روی اون جدولا زیر نم نمای بارون راه رفتنو از گوشه خیابونو پیاده روهای خیس از اشکای آسمون که می خندید به سرخوشی پوچ حال من وتو.سرما هم تاب نیاورد و ما بردیم.آره یه جاهایی همیشه برنده ما بودیم. ما یعنی من و تو تنها تو همین شلوغی شهر اما تنها....  -وااااای مواظب باش دیوونه اتوبوس!!!!!!!!!!!!!!!!!!-ترسیدی؟...-من به این سادگیا شرم کم نمی شه!!!!....-منم آخه شانس ندارم!...چقدر ساده بودیم وخوش باور که آره می رسه اون روز که نزدیکه شاید سالهاست...اما خاموش! ولی هنوزم سنگین! نه دیگه آسون و ساده!

چقدر این روزا سخته. هستی که نباید باشه!تویی که باید بری!!!نه...ولی من از اینجا آخه اگه بیام که...من از یه چیزایی می ترسم! آره ایندفه ترسوام. منه ترسو اومدم می گم چرا وقتی بودی رفتی و الان که اومدی هستی؟ نمی شه که...برو! آره برو.من می ترسم. برو!!!!