...ولی ایندفعه با همیشه فرق داره

منم الان اومدم که بگم که...خوب منم با همیشه فرق دارم

تو چشام نگاه کن....نه...ابله من دیگه دوست ندارم!

میبینی بی تو چه آسون می خندم؟ آخه نیستی. می دونی؟ نبودنته که شادم می کنه.نه نه نه.از بارون هم متنفرم چون منو یاد صبحای زود میندازه و چشمای تو با همون نگاه خیره ی همیشه ت به راهی که میرفتم.

دیگه اشکام واست نمی ریزه.بغضم بی تو نمی ترکه و دلم از بی تو بودن نمی سوزه.

...........

کجای این دنیای کوچیک منی و داری راه میری و از دور نگام می کنی و ....ای وای...........بازم فهمیدی که منم.

آره خب...

منم همون همیشگیه تو!

بازم سایه ی سنگین نگاهت قدم به قدم دنبالمه...

بازم طنین آخرین تکرار اسمم از بین هزاران واژه ی شب و روزت توی گوشمه...

اما هنوزم چشمام به راهیه که رفتی

ساده و بی پروا

انگار سالها بود که این راه رو زندگی کرده بودی

لحظه به لحظه

...

انگار سالها بود رفته بودی

یادته یه روز بهم گفتی هر وقت خواستی گریه کنی برو زیر بارون که نکنه یه نامردی اشکاتو ببینه و بهت بخنده

گفتم: اگه بارون نیومد چی؟

گفتی: اگه چشای تو بباره آسمون هم گریه ش میگیره

گفتم: یه خواهش ازت دارم ...وقتی که آسمون چشمام میخواد بباره میشه تنهام نذاری؟

گفتی: به چشم...

اما حالا دارم گریه میکنم ولی آسمون نمی باره ...تو هم اون دور وایسادی و بهم میخندی...