آدم تا کی باید یه نفر رو دوست داشته باشه،
وقتی که نمی تونه درکت کنه وشاید هم تو نمی تونی درکش کنی،
وقتی که نمی فمهمه چی می خوای،شایدم تو نمی فهمی اون ازت چی میخواد،
وقتی اذیتت می کنه و شایدم تو هم اذیتش میکنی،
وقتی با کاراش عذابت می ده و شاید تو هم داری عذابش میدی،
وقتی مثل تو فکر نمی کنه ،مثل تو نگاه نمی کنه،مثل تو حرف نمی زنه،مثل تو رفتار نمی کنه،چرا تمومش نمی کنی؟منتظر چی هستی؟
می بینی با خودتم نمی تونی کنار بیای....

گفتم:امید،انتظاری است روشن که قلب از شکوه آینده دارد.امید اثر رحمت خداوندیست.امید،رهایی زود هنگام است...
گفت:ما از برترین وجودها برخاسته ایم،در آسمانی پدیدار شده ایم،که نور خالص است.نور فهم ودرک،پر ز عشق، عشق به خوبی حقیقی، پر ز شادیست،شادی ای بیش از آنچه قلب ما توان باور دارد...
هیچ نوری نیست که از آرامش کامل که همواره می درخشد،جدا باشد.اگر جز این باشد چیزی نیست جز سایه ی خباثت یا سم کشنده ی آن....

بدین سان شب ها می گذرند و ما در بی خبری به سر می بریم
روزها به ما خوش آمد می گویند و به استقبالمان می آ یند.اما ما در ترس همیشگی از روزها و شب ها به سر می بریم....
ما به خاک چنگ می زنیم در حالی که آغوش خداوند به روی ما کاملا گشوده است،ما نان زندگی را پایمال می کنیم در حالی که گرسنگی بر جانمان دندان می ساید،زندگی چقدر با انسان مهربان است و انسان چقدر از زندگی دور افتاده....
اگر تمام رازهای زندگی را حل کنی ،مشتاق مرگ می شوی ،زیرا مرگ تنها رازی دیگر از رازهای زندگیست.
تولد و مرگ ناب ترین ترجمان شجاعتند.

یک بار به شاعری گفتم:ما قدر تو را نخواهیم دانست مگر بعد از مرگت.
و او پاسخ داد:مرگ افشاگر است،اگر واقعا مایلی قدر مرا بدانی ،پس بدان آنچه که در دل دارم بیش از آن چیزی است که به زبان میاورم،و اشتیاقم بیش از آن چیزی است که به دست آورده ام!!!!